Toleranca imune është një nga mekanizmat bazë me të cilin sistemi imunitar dallohet nga strukturat biologjike të huaja dhe parandalon që përgjigja imune të drejtohet në qelizat dhe indet e veta. Ky proces është veçanërisht i rëndësishëm sepse sistemi imunitar krijon dhe aktivizon vazhdimisht një numër të madh qelizash të afta për të njohur antigjene të ndryshme, kështu që është e nevojshme të ketë mekanizma kontrolli që eliminojnë ose shtypin limfocitet autoreaktive. Toleranca imune qendrore zhvillohet kryesisht në organet limfoide primare, d.m.th. timusin dhe palcën e kockave, ku limfocitet T dhe B të papjekura i nënshtrohen mekanizmave të përzgjedhjes që zvogëlojnë probabilitetin e mbijetesës së qelizave me reaktivitet të fortë ndaj antigjeneve auto. Megjithatë, disa qeliza autoreaktive mund t’i shpëtojnë këtij kontrolli, prandaj organizmi ka edhe mekanizma tolerance periferike. Këto përfshijnë pasivitetin funksional, d.m.th. anergjinë, shtypjen e qelizave T rregullatore, kufizimin e aktivizimit të limfociteve dhe eliminimin e qelizave të caktuara autoreaktive. Kur këto mekanizma komplekse kontrolli ndërpriten, mund të ndodhë humbja e tolerancës imune dhe gjenerimi i një përgjigjeje imune kundër antigjeneve auto. Një gjendje e tillë mund të çojë në zhvillimin e sëmundjeve autoimune, në të cilat sistemi imunitar mund të prodhojë autoantitrupa ose përgjigje autoreaktive të qelizave T të drejtuara kundër indeve të vetë-indeve. Në varësi të organeve dhe strukturave të prekura, procesi autoimun mund të jetë specifik për organin ose sistemik. Zhvillimi i autoimunitetit zakonisht nuk është për shkak të një faktori të vetëm, por i një bashkëveprimi kompleks midis predispozicionit gjenetik, rregullimit të sistemit imunitar, infeksioneve, faktorëve hormonalë dhe metabolikë, dhe ndikimeve të tjera mjedisore. Prishja e ekuilibrit rregullator midis mekanizmave imunitarë efektorë dhe rregullatorë gjithashtu luan një rol të rëndësishëm. Prandaj, toleranca imunitare nuk duhet të kuptohet si një “fikje” pasive e imunitetit, por si një proces kontrolli aktiv dhe dinamik që lejon sistemin imunitar të njohë dhe eliminojë në mënyrë efektive patogjenët, duke ruajtur integritetin e indeve të veta. Ruajtja e këtij ekuilibri është thelbësore për funksionin normal të sistemit imunitar, dhe prishja e tij përfaqëson një nga mekanizmat kryesorë në patogjenezën e sëmundjeve autoimune.
#ПомогнетеСиНаСебе
#NdihmoniVetenTuaj

НЕУРОСОНИК – Здравје и спокојство од природата
NEUROSONIK – Shëndet dhe qetësi nga natyra














