Мозокот е извонреден орган кој постојано прима, обработува и интегрира информации од различни сетилни системи за да создаде сложена и конзистентна слика за околината. Оваа способност, позната како сензорна интеграција, е основа за нашата перцепција, просторна ориентација, рамнотежа, движење и свесност за телото. Секое сетило – вид, слух, мирис, вкус, допир, како и помалку познати внатрешни сетила како проприоцепција (чувството за положба на телото и движење) и вестибуларниот систем (рамнотежа и движење на главата) – игра улога во собирањето информации од нашата надворешна и внатрешна средина. Но, вистинската моќ на нашите перцептивни способности лежи во тоа како мозокот ги комбинира и координира овие различни извори на сетилни информации во едно единствено, значајно искуство. На пример, кога одиме на нерамна површина, мозокот истовремено добива визуелни информации за околината, тактилни сигнали од нашите стапала, проприоцептивен влез од нашите мускули и зглобови и вестибуларните информации за движењето на нашата глава. Сите овие сигнали мора да бидат прецизно интегрирани за да се одржи рамнотежа, правилно држење на телото и безбедно движење. Ако некој од овие сетилни системи е нарушен, како што се случува во одредени невролошки состојби, може да се појави дезориентација, нестабилност во движењето или перцептивна конфузија.
Сензорната интеграција започнува рано во животот и е клучен процес во детскиот развој. Кај децата, особено на возраст од 0 до 7 години, мозокот е екстремно пластичен и учи како да ги поврзува сетилните информации преку игра, движење, истражување и интеракција со околината. Преку овие искуства, децата учат како да ги координираат своите тела, како да се ориентираат во просторот, како да ги разбираат другите луѓе и како да реагираат на стимули во надворешната средина. Недостатокот или оштетувањето во сензорната интеграција може да доведе до проблеми со концентрацијата, моторните вештини, однесувањето и социјалните интеракции. Во зрелоста, сензорната интеграција продолжува да игра клучна улога во секојдневните активности. Кога возиме автомобил, танцуваме, спортуваме или дури пишуваме, мозокот постојано комбинира сетилни информации за да ја води нашата активност. Кај постарите луѓе, природниот пад на некои сензорни системи, како што се слухот или видот, може да влијае на ефикасноста на сетилната интеграција и да доведе до намалена стабилност или перцепција, поради што многу постари луѓе се изложени на ризик од паѓање или преоптоварување со сетилата.
Модерната невронаука потврдува дека сензорната интеграција не е само пасивен процес на собирање информации, туку активен и динамичен систем на селекција, филтрирање, анализа и синтеза. Мозокот не само што прима информации – го избира она што е важно, ги филтрира неважните стимули, ги споредува со претходните искуства и создава контекстуализиран одговор. Оваа способност ни овозможува течно да функционираме во сложените и постојано променливи околности на секојдневниот живот. Разбирањето на сензорната интеграција е исто така од големо значење во областа на медицината, особено во третманот на децата со нарушувања на спектарот на аутизам, доцнење во развојот, нарушување на хиперактивноста со дефицит на внимание и хиперактивност со дефицит на внимание. Интервенциите како што е терапијата за сензорна интеграција имаат за цел да го поттикнат мозокот да воспостави поефикасна комуникација помеѓу сензорните системи со цел да се подобри функционирањето, однесувањето и квалитетот на животот.
#ПомогнетеСиНаСебе
#NdihmoniVetenTuaj

НЕУРОСОНИК – Здравје и спокојство од природата
NEUROSONIK – Shëndet dhe qetësi nga natyra














